LA RENAISSENÇA OCCITANA
Après un temps ont, una per una, la tèrras occitanas son restacadas a la Corona de França, ont l'edicte de Villers-Cotterêts (1539) impausa lo francés dins totes los actes de la vida publica, òm podiá pensar que l'occitan èra condemnat. Las guèrras de religion (catolics/protestants) aflaquisson lo poder del rei, la Navarra soberana vei un grand poèta, Peir de Garròs,"préner la causa damnada - de nòstra lenga mespresada", en Albigés es lo rodièr de Rabastens, Augièr Galhard que pren la pluma per defendre la lenga, tot coma Belaud de la Belaudièra en Provença. La fin del sègle XVI connéis un regrelh que la primièra mitat daissava pas imaginar. Mas es a Tolosa, l'ufanosa ciutat del pastèl, segonda vila de França, que nasquèt en 1580 l'un dels mai grands poètas d'aquesta epòca: Pèire Godolin. Dins la ciutat dels Capitols, va concebre una òbra que coneisserà una glòria populara extraordinari, que l'empacharà pas d'un autre latz, d'èsser protegit pels nòbles e considerat coama lo poèta oficial de la vila de Tolosa a la debuta del sègle XVII. Talament que, vengut vièlh e paure, quand demandèt ajuda per subsistar, los Capitols sapièron reconéisser sos meritis e la renomenada qu'aviá portada a Tolosa. Son òbra mai coneguda demòra: "Lo Ramelet mondin" paregut en 1617, que foguèt seguit de qualques "Floretas" (tres recuèlhs en tot). Godolin es ligat a l'epòca gloriosa de Tolosa, ont «l'aur blau» (lo pastèl) fasiá rajar sus la ciutat mondina, la riquessa e la prosperitat.