LO PAÍS DE COCANHA
Pendent mai de tres cent ans (del sègle XIV al sègle XVI) es una planta «lo pastèl» (Isatis tinctoria) que faguèt la riquessa del famós triangle de la cocanha (Tolosa, Carcassona, Albi). Lo pastèl èra cultivat per sas fuèlhas que un còp trissadas e pastadas en bòlas (sonadas «còcas»), se metian a secar. Aquel nom de còca (pastissariá) venguèt lèu cocanha (apelacion pejorativa) pr'amor que las fuèlhas trissadas èran pastadas amb d'urina. D'aquelas còcas secas òm ne tirava una mena de concentrat «l'agranat» que produsiá una tencha d'un blau prigond, e qu'èra vendut als países de l’Euròpa del Nòrd, grands productors de drap. La produccion d'aquel agranat podiá anar fins a 60 000 tonas vendudas al prètz de l'aur. Reglamentat e controrotlat a totes los moments de sa recòlta e de sa fabricacion per las corporacions de mercants lo pastèl faguèt rajar sus Tolosa e sa region un flume de riquessa. Lo país tolosan venguèt alara, una de las regions mai prospèras del mond d'alara jol nom de «País de Cocanha» que prenguèt lo sens de país mitic de la riquessa inagotable. Los grands monuments de Tolosa datan d'aquela epòca ont senhorejavan los Capitols. D'aquela epòca tanben, data l'introduccion de la religion protestanta dins la region, deguda als contactes permanents amb l'Euròpa del Nòrd, los molins pastelièrs afavoriguèron la circulacion de la Bíblia dins lo país tolosan mas, se la ciutat de Tolosa demorèt prigondament catolica, la tèrras del ròdol (Montalban, Castras, Revèl…) se dobriguèron largament al protestantisme.